On altı yıllık eğitim hayatımda öğrencilerimle, çocuklarımla ve meslek arkadaşlarımla bir çok özel durumlar yaşadım. Bazıları sinirlerimi hop kaldırıp hop indirirken, bazıları içime sıcaklık yüzüme renk, beynime daha ileri mesajları verdi. Bazıları da var ki yazın sıcak günün öğleden sonra esintisi gibi rahatlatan cinsten.

Öğretmenliğe 1992 yılının Ağustos ayında atandım. Henüz genç ve deneyimsizdim. Ancak mesleğini seven ve bu uğurda mücadele edebilecek güçte görüyorum kendimi. İlk tayin yerim Bingöl’ün merkez köyü Çekvan ilkokulu. Köy Bingöl’e on kilometre yakın. O yıllar yeni evliyim ve bebek bekliyorum. Eşim Elazığ’da çalışıyor. Ben de Üniversitenin bir biriminde Yüksek lisans yapıyorum. Bu nedenle sık sık Elazığ ve Bingöl arasında yolculuk yapmak zorundayım. O günlerde yaşam zor Elazığ, Bingöl gibi şehirlerde. Hele de her hafta sonu yolculuk yaşam riski ile dolu. Bu gün düşündüğüm zaman ölümü göze alarak 74 kez bu yolu gidip gelmişim. Yetmiş dört kez kendimi ve bebeğimi riske atmıştım. O günlerde bu koşullarda olan onlarca öğretmen adayı istifa edip kendi memleketlerine daha güvenli yerlere gitmişler ben ise eğitimci sevdamdan vazgeçemedim. Eşimin ve ailemin ısrarlarına rağmen gideceğim diye diretmiştim. Doğudaki çocukların eğitimini karnımdaki çocuktan öte görmedim.

Bugün yine doğunun en uç şehrinde hem öğretim üyesi hem de bir özel ilköğretim okulunda eğitim koordinatörü olarak aynı aşkla görev yapıyorum. Bölgeler, iller ve okullar değişiyor ancak öğretmenlik statüsü her zaman aynı kalıyor. Eğiten öğreten vizyon sahibi olma zorunluluğu.  Eğer kendiniz okuyarak, eleştirerek geriye bakıp ders çıkarıp, ileriye bakıp hedef belirlemezseniz memur olmaktan öteye gidemezsiniz.

24 Kasım Öğretmenler günü gibi önemli ve anlamlı bir günde öğretmenlerin öğretmenlik mesleğinin erdemlilik ve fedakarlıklarından bahsetmesi gerekir. Halbuki bugün açtığınız her televizyon kanalında, radyo programında ya da gazete sayfalarında  öğretmenlik mesleğinin ekonomik yetersizlikten kaynaklanan acizliğinden bahseder görüyoruz. Bu geleceğin toplumunu belirleyen gençlerin  nasıl bir kadere sürüklendiklerinin bir göstergesi olup trajikomik bir durumdur.

Öğretmenlerin yaşam standartlarını yükseltmek bir toplumun geleceği için zorunlu bir gerekliliktir. Aksi taktirde yaşam koşullarının getirdiği zorunluluktan dolayı öğretmen, iyi bir model olmayı başaramayacağından gerekli ve geçerli öğreti ve eğitiyi de vermekten uzak olacaktır.

Ulu önder Mustafa Kemal Atatürk’ün de dediği gibi‘’En mühim ve feyizli vazifelerimiz, eğitim ve öğretim işleridir. Eğitim ve öğretim işlerinde mutlaka muzaffer olmak lâzımdır. Bir milletin hakikî kurtuluşu ancak bu surede olur.

Eğitim ve öğretim, millet olmanın, bayındır bir vatan kurmanın temel şartıdır.’’

Bütün öğretmenlerimiz için standartlarına uygun yaşama biçimi sağlanması temennisi ile doğru, sağlam ve sevgi yüklü bir gelecek sağlayacak öğrenciler bekliyorum.